چقدر صورت در آینه‌ست پیرتر از من            برای دیدن رویت بهـانـه‌گـیـرتـر از من

مگر تو گوش کنی، آینه شبیه به سنگی‌ست            که از شنیدن این شِکوِه‌هاست سیرتر از من

به ارتفاع تو و گـنـبـدت قـسـم، که نیامد            به خاکساری تو هیچ‌کس حقیرتر از من

مقام نیست در این کهکشان رفیع‌تر از تو            پرنده نیست در این آسمان اسیرتر از من

مرا مـگـیـر به آلـودگی و سـربـه‌هـوایی            که نیست در حرمت شرم سربه‌زیرتر از من

دوباره معجـزۀ شوق را ببین که چگونه            رسیده باد به پـابـوسی تو دیـرتر از من

در آستان محبت خلافِ قاعده عُرف است            که من رهاترم از باد و او اسیرتر از من

رسیده‌ام من و سر تا قدم شکست و نیازم            نباش مـنـتـظـر زائری فـقـیـرتـر از مـن

ببار بر منِ جان‌تشنه، ای لطافتِ مطلـق            که نیست زیر هزار آسمان کویرتر از من

مؤدّبانه‌ترین شکل عرضِ حال، سکوت است            که اشک حال مرا گفته دلپذیرتر از من